دخترم راميلا

از بعد عيد تا حالا با مهد رفتن راميلا دچار مشکل شديم. هر روز يه بازي در مياره و اذيت ميکنه. يه روز خوابش مياد يه روز حالشو نداره يه روز مي خواد با باباش باشه يه روز ميخواد بياد با من اداره يا من بمونم خونه پيش اون. امروز هم که موضوع جديد پيش اومد. بعد از کلي دردسر که بردمش مهد کودک و چند دقيقه اي هم رفتم داخل مهد بالاخره مربي مهد بزور اونو بغل کرد و من اومدم بيرون. بعد از رفتن من يکي از بستگان که بچه اش رو مهد ميگذاره ميره مهد ميبينه دخترم هنوز گريه مي کنه. ايشون هم سعي ميکنه راميلا رو آروم کنه ...

آواز خوندن رادمهر کم بود توپ بازي آخر شب هم بهش اضافه شد. يه توپ کوچولوي قرمز که هرچي سعي مي کنه بهش چنگ بزنه توپ توي دستش نمي ياد و سر مي خوره و ميره جلوتر و آقا رادمهر هم چهار دست و پا به دنبالش. ضمن اينکه گاهي هم توپه قل مي خوره و مي ره جلوي راميلا و راميلا هم قل مي ده به طرفش و آقا پسر گلم هم غش غش مي خنده. الهي فداشون بشم.xa0 ...

هميشه فكر مي كردم بايد يكسري اصول رو حتماً رعايت كرد. مثلاً رعايت فاصلي سني بين دو بچه،xa0تولد بچه در نيمه اول سال، رعايت دقيق اصول تغذيه كودك و ... ولي حالا به اين نتيجه رسيده ام كه اشتباه كردم. اي كاش اينها رو رعايت نمي كردم. درخصوص رعايت فاصله سني به اين نتيجه رسيده ام كهxa0شيره به شيره بهتر از رعايت فاصله سني است. چونxa0شيره به شيره بودن بچه ها به جسم مادر آسيب ميرسونه ولي رعايت فاصله سني به روح مادر آسيب مي رسونه كه نهايتاً منجر به آسيب جسمي هم خواهد شد. راميلا داره مي ره پيش دبستاني و رادم...